
Sisifos Söyleni
Anlamsızlığa rağmen değil, anlamsızlıkla birlikte yaşamanın kitabı. Bu defterin adının yarısı buradan gelir.
Sustum. Yeryüzü olacağı gibi olsun.
Okuduklarımın kenarına düştüğüm notlar, izlediklerimin ardından susamadıklarım ve taşı yeniden yukarı iterken yazdıklarım. Kısa okuyun; merak ederseniz derine inin.
gözyaşlarıma huzurlu bir yatak oluyor ellerim. · Numara Doksan
Zerdüşt'ün kayalıklarından Madak'ın toprağına, Pavese'nin otel odasına.
savaşım bitti aziz. · Numara Doksan, yedinci sayı
Anladım ki bir kaçı eksik alfabesinden. Peltekmiş düşlerim senin yüzünden.
Sisifos'u mutlu düşlemek neden bir teselli değil de bir başkaldırıdır?

Anlamsızlığa rağmen değil, anlamsızlıkla birlikte yaşamanın kitabı. Bu defterin adının yarısı buradan gelir.

Bir muhasebe kâtibinin hiç gönderilmemiş mektupları gibi. Hiçbir şey olmayan günlerin içindeki her şey.

Bir madlen, bir fincan ıhlamur ve geri dönen koca bir çocukluk. Zaman kaybolmaz, yalnızca saklanır.
Biri seyirciyi suç ortağı yapar, öteki seyirciyi utandırarak güldürür. İkisi de aynı soruyu sorar: rahatımız kimin sırtında duruyor?
“Sisifos'u mutlu düşlemek gerek.”
Albert Camus, Sisifos Söyleni
Adım iki kitabın kesiştiği yerden geliyor: Giovanni Papini'nin Düşsel Konçerto'su ve Albert Camus'nün Sisifos Söyleni.
Papini'den düşü aldım: gerçeğin kenarından taşan, aklın denetimine tam girmeyen o hayal etme hakkını. Camus'den söyleni aldım: anlamı olmayan bir dünyada taşı yeniden yukarı itmeyi, bunu bilerek ve yine de yapmayı.
İkisi bir araya gelince ortaya şu çıktı: düş kurmayı bırakmayan ama gözünü kırpmadan absürde bakan biri. Söyleni sayfasında uzun hâlini anlattım.