Haneke ile Östlund: aynı aynada iki burjuva
Biri seyirciyi suç ortağı yapar, öteki seyirciyi utandırarak güldürür. İkisi de aynı soruyu sorar: rahatımız kimin sırtında duruyor?
Analizi oku · 6 dk
Aynı ev, iki farklı çatlak
İki filmin de merkezinde kusursuz görünen bir aile var. Haneke'de bir göl evi, temiz beyaz eldivenli iki genç ve bir yumurta isteği. Östlund'da bir Alp oteli, pahalı kayak kıyafetleri ve kontrollü bir çığ. İkisinde de dışarıdan gelen bir sarsıntı, ailenin içindeki çürüğü ortaya çıkarır.
Haneke: seyirciyi cezalandırmak
Funny Games'te katillerden biri kameraya döner, göz kırpar, seyirciyle konuşur. Bir noktada kurbanlar küçük bir zafer kazanır ve o, bir uzaktan kumandayla filmi geri sarar. Haneke'nin mesajı açıktır: şiddeti eğlence olarak tüketen sizsiniz, bu filmi sonuna kadar izlemeye devam eden de sizsiniz. Yönetmen öyle rahatsız eder ki, 2007'de aynı filmi Amerikalı seyirci için planı planına yeniden çekti.
Östlund: seyirciyi güldürerek yakalamak
Turist'te çığ gelir, baba telefonunu kapıp kaçar, karısını ve çocuklarını masada bırakır. Çığ zararsız geçer. Ama aile geçmez. Film bundan sonra o tek refleksin konuşulmasıdır: inkâr, savunma, utanç. Östlund şiddet göstermez; erkekliğin, ebeveynliğin, medeniyetin altındaki ilkel paniği gösterir. Ve biz güleriz. Gülerken kendimizi yakalarız.
Haneke size bakmayı yasaklar. Östlund bakmaktan başka çare bırakmaz.
Devamı için çift seans
- Caché (Haneke, 2005) ile The Square (Östlund, 2017): suçluluk duygusu ve sınıf.
- Amour (Haneke, 2012) ile Triangle of Sadness (Östlund, 2022): iki Altın Palmiye, bedenin iki ayrı çöküşü.


